Αποδείξεις για την πραγματική ημερομηνία ίδρυσης του Π.Α.Ο., το 1924! (ΦΩΤΟΣ)

Το σύνθημα «100 χρόνια Παναθηναϊκός» που χρησιμοποιήθηκε το 2008, απλά παραχαράσσει την ιστορία. Δεν μπορείς να επικαλείσαι τον Παναθηναϊκό του 1908, αφού τότε δεν υπήρχε κανένας Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος (αναγνωρίστηκε το 1925). Δεν μπορείς επίσης να χρησιμοποιείς ως επετειακή φανέλα την πράσινη με το τριφύλλι, γιατί η ομάδα που λες ότι ιδρύθηκε το 1908 (ο ΠΟΑ) φορούσε ροζ χωρίς τριφύλλι...

Ένα από τα διαχρονικά ψέματα των βάζελων είναι αυτό σχετικά με την ίδρυση του ΠΑΟ το 1908.

Στην Ελλάδα άλλωστε ότι δηλώσεις είσαι και αφού οι "πράσινοι" θέλουν να λένε (κάποιοι ίσως να το... πιστεύουν κιόλας!) ότι ιδρύθηκαν στις 3 Φεβρουαρίου του 1908 (σαν σήμερα δηλαδή, πριν από 107 χρόνια), άπαντες παίρνουν ως δεδομένο αυτό.

Ίσως πιστεύουν ότι όσο παλαιότερα ιδρύθηκαν τόσο μεγαλύτερη αίγλη αποκτούν.

Η αλήθεια πάντως είναι άλλη και παρακάτω ακολουθεί η (προ)ιστορία του ΠΑΟ...

1908: Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αθηνών (ΠΟΑ)

Όλα ξεκινούν το 1891, όταν ιδρύθηκε ο Πανελλήνιος Γυμναστικός Σύλλογος, ο οποίος διέθετε και τμήμα ποδοσφαίρου.

Το 1908 ορισμένοι ποδοσφαιριστές του Πανελληνίου αποχωρούν από τον μεγαλύτερο αθλητικό σύλλογο του δήμου Αθηναίων και με επικεφαλής τον Γιώργο Καλαφάτη ιδρύουν τον Ποδοσφαιρικό Όμιλο Αθηνών (ΠΟΑ), ενώ εξακολουθούσαν να είναι αθλητές του Πανελληνίου στον στίβο.

Ακόμα και το όνομα ΠΟΑ όμως είναι ψεύτικο, αφού το επίσημο όνομα ήταν "Ποδοσφαιρικός Όμιλος" και το "Αθηνών" προστέθηκε κυρίως από τον τύπο της εποχής.

Οι "αποστάτες" έμελλε να καθορίσουν την ιστορία του Πανελληνίου, ο οποίος, αν και ήταν ένας σύλλογος με μεγάλες επιτυχίες σε πλειάδα αθλημάτων, δεν μπόρεσε ποτέ να συγκεντρώσει μεγάλο αριθμό οπαδών εξαιτίας της διάλυσης του ποδοσφαιρικού τμήματος από τους μετέπειτα ιδρυτές του ΠΟΑ.

Ο νεοϊδρυθείς ΠΟΑ, ο οποίος ήταν αμιγώς ποδοσφαιρικός σύλλογος, όπως φανερώνει και το όνομά του, αγωνιζόταν τότε στο γήπεδο που βρισκόταν στην οδό Πατησίων, εκεί όπου βρίσκεται σήμερα το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Παρά το γεγονός ότι σήμερα οι πράσινοι ισχυρίζονται ότι τα χρώματα του ΠΟΑ ήταν το κόκκινο και το λευκό, η αλήθεια είναι ότι τα χρώματα της ομάδας παρέπεμπαν στο γνωστό ροζ.

Άλλη μία παραποίηση της ιστορίας την οποία κόβουν και ράβουν οι βάζελοι στα μέτρα τους, ώστε να μας παρουσιάσουν αυτό που θέλουν, νιώθοντας προφανώς άβολα με το πραγματικό χρώμα της φανέλας του ΠΟΑ, ο οποίος φυσικά δεν είχε το τριφύλλι ως έμβλημα, αλλά μία μπάλα(;).

1910: Πανελλήνιος Ποδοσφαιρικός Όμιλος (ΠΠΟ)

Εξαιτίας προστριβών του Καλαφάτη, ιδρυτή του ΠΟΑ, με τον πρόεδρο του συλλόγου, ο Καλαφάτης αποφάσισε το 1910 να προχωρήσει σε νέα αποστασία και αποχώρησε από τον ΠΟΑ, αποσπώντας και πάλι τους ποδοσφαιριστές της ομάδας, με τους οποίους ίδρυσε τον Πανελλήνιο Ποδοσφαιρικό Όμιλο (ΠΠΟ).

Ο ΠΠΟ αναγνωρίστηκε από τον ΣΕΓΑΣ το 1911, με χρώματα το πράσινο και το λευκό και με έμβλημα έναν μπαρμπα-Μήτσο ντυμένο με τη στολή του ΠΠΟ, ενώ η έδρα του νεοϊδρυθέντος συλλόγου βρισκόταν στην Πλατεία Αμερικής ή Πλατεία Αγάμων, όπως λεγόταν τότε.

Για όσους απορούν για το όνομα της πλατείας, αυτή ονομάστηκε "Πλατεία Αγάμων" επειδή αποτελούσε χώρο όπου συγκεντρώνονταν ζευγαράκια και επιδίδονταν σε ερωτικές περιπτύξεις. Μπορεί ο νέος ΠΠΟ να μην υιοθέτησε το ροζ του προγόνου του, αλλά η έδρα του παρέπεμπε σε ροζ ιστορίες.

Παράλληλα με τον ΠΠΟ, ο ΠΟΑ συνέχισε να υπάρχει και σε αυτόν αγωνίζονταν παίκτες από τον Ποδοσφαιρικό Σύλλογο Γουδί.

Μάλιστα, ο ΠΟΑ (έτος ίδρυσης 1908) και ο ΠΠΟ (έτος ίδρυσης 1910) συναντήθηκαν στο τουρνουά που διοργάνωνε ο ΣΕΓΑΣ και το οποίο ονόμαζε πρωτάθλημα, ενώ σε αυτό αγωνίζονταν μόνο ομάδες που έδρευαν στον δήμο Αθηναίων.

Έτσι λοιπόν βρισκόμαστε σε αυτό το παράλογο φαινόμενο, οι δύο πρόγονοι του Παναθηναϊκού να αγωνίζονται ως αντίπαλοι στο ίδιο "πρωτάθλημα". Μόνο η παναθηναϊκή ιστορία θα μπορούσε να καταφέρει κάτι τέτοιο και εδώ τίθεται το ερώτημα: ποια από τις δύο ομάδες ήταν ο σημερινός Παναθηναϊκός; Ο ροζ ΠΟΑ του 1908 ή ο πράσινος ΠΠΟ του 1910; Μήπως και οι δύο;

Αδύνατο, γιατί δεν μπορεί ο Παναθηναϊκός να ταυτίζεται και με τις δύο αντίπαλες τότε ομάδες. Το δίλημμα πάντως δεν υφίσταται γιατί πολύ απλά ο ΠΟΑ (έτος ίδρυσης 1908) συγχωνεύθηκε με το Γουδί το 1912 και έκτοτε έπαψε να υφίσταται.

1918: Πανελλήνιος Ποδοσφαιρικός Αγωνιστικός Όμιλος (ΠΠΑΟ)

Το 1918 ο ΠΠΟ μετονομάζεται σε Πανελλήνιο Ποδοσφαιρικό Αγωνιστικό Όμιλο (ΠΠΑΟ) και τότε είναι που υιοθετείται το τριφύλλι ως έμβλημα του συλλόγου.

1922: Παναθηναϊκός Ποδοσφαιρικός Αγωνιστικός Όμιλος (ΠΠΑΟ)

Το 1922 ο ΠΠΑΟ αλλάζει και πάλι ονομασία και από Πανελλήνιος Ποδοσφαιρικός Αγωνιστικός Όμιλος μετονομάζεται σε Παναθηναϊκός Ποδοσφαιρικός Αγωνιστικός Όμιλος.

Ο λόγος ήταν ότι ο όρος "Πανελλήνιος" αποτελούσε κάτι σαν πληγή για τον σύλλογο, αφού πολλοί τον ταύτιζαν με τον πολύ πιο επιτυχημένο και γνωστό τότε Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο.

Έτσι αποφάσισαν να... κατέβουν γεωγραφική κλίμακα και από το "Πανελλήνιος" να περιοριστούν στο "Παναθηναϊκός".

Τότε είναι που ο δήμαρχος Αθηναίων και πρώην πρόεδρος του συλλόγου, Γεώργιος Τσόχας, αποφάσισε να παραχωρήσει το οικόπεδο που βρίσκεται το γήπεδο της Λεωφόρου στην ομάδα για την ανέγερση γηπέδου.

Ο όρος "Παναθηναϊκός" δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας γεωγραφικός προσδιορισμός της πόλης της ομάδας, όπως είναι το "Πανελευσινιακός", "Παναργειακός", "Παναιγιάλειος", "Πανσερραϊκός" κτλ.

Κάποιοι όμως σήμερα αισθάνονται κόμπλεξ και με αυτό, δηλαδή το ότι η ομάδα τους έχει ένα όνομα που την "περιορίζει" γεωγραφικά στα στενά όρια της πόλης.

Γι' αυτό και έχουν προσπαθήσει να προσδώσουν αίγλη στην ονομασία του συλλόγου, ταυτίζοντάς την με τα Παναθήναια, ή ακόμα και με τον Παναθηναϊκό λόγο του Ισοκράτη.

Κάπως έτσι μπορεί κάποια στιγμή να... ανακαλύψουν πως οι ρίζες του συλλόγου βρίσκονται στην αρχαία Ελλάδα.

1924: Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος (ΠΑΟ)

Το 1924 έρχεται το τελευταίο επεισόδιο του σήριαλ των μετονομασιών του συλλόγου και αυτή τη φορά καταλήγουν στο Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος (ΠΑΟ) που ισχύει μέχρι σήμερα.

Την ίδια χρονιά η πολιτεία αποφάσισε σκανδαλωδώς να παραχωρήσει οριστικά το οικόπεδο στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας (που ήταν δημόσια περιουσία) στον ΠΑΟ και από τότε αποτελεί και επίσημα περιουσιακό του στοιχείο. Έτσι απλά.

Η επίσημη εκδοχή του κράτους

Η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού φροντίζει να δώσει το τελειωτικό χτύπημα στα ψέματα των βάζελων. Συγκεκριμένα η ΓΓΑ αποφάσισε να προχωρήσει στη δημιουργία "Αρχείου Ιστορικών Αθλητικών Ερασιτεχνικών Σωματείων".

Στη λίστα που έχει δημιουργηθεί μέχρι σήμερα με τα σωματεία και το έτος ίδρυσής τους, όλοι οι αθλητικοί σύλλογοι αναφέρονται με το έτος ίδρυσης που γνωρίζουν οι οπαδοί τους.

Εδώ βρίσκεται η μεγάλη και δυσάρεστη έκπληξη για τους οπαδούς του ΠΑΟ, αφού η ομάδα τους φέρεται από τα αρχεία του ίδιου του κράτους, και όχι από τα παραμύθια των βιβλίων που βγάζουν οι ίδιοι, να έχει ιδρυθεί το 1925, την ίδια χρονιά με τον Ολυμπιακό!

Τότε αναγνωρίστηκε επίσημα ο ΠΑΟ, ο οποίος απέκτησε τη σημερινή του μορφή το 1924.

Φώτο από το αρχείο της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού

Περιληπτικά το γενεαλογικό δέντρο του ΠΑΟ

Το 1891 ιδρύεται ο Πανελλήνιος Γ.Σ.

Το 1908 διαλύεται το ποδοσφαιρικό του τμήμα και σχηματίζεται ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αθηνών (ΠΟΑ), με χρώμα το ροζ.

Το 1910 αποσπώνται ποδοσφαιριστές του ΠΟΑ και σχηματίζουν τον Πανελλήνιο Ποδοσφαιρικό Όμιλο (ΠΠΟ), ο οποίος αναγνωρίζεται το 1911 και έχει ως χρώματα το πράσινο και το λευκό.

ΠΟΑ και ΠΠΟ συνυπάρχουν για δύο χρόνια και αγωνίζονται ως αντίπαλοι, πράγμα που σημαίνει ότι πρόκειται για δύο διαφορετικές ομάδες και είναι αδύνατον να μετεξελίχθηκαν και οι δύο στον ΠΑΟ, αφού ο ΠΟΑ μάλιστα έπαψε να υφίσταται το 1912, όταν και συγχωνεύθηκε με το Γουδί.

Το 1918 ο Πανελλήνιος Ποδοσφαιρικός Όμιλος (ΠΠΟ) μετονομάζεται σε Πανελλήνιος Ποδοσφαιρικός Αγωνιστικός Όμιλος (ΠΠΑΟ) και υιοθετεί ως έμβλημα το τριφύλλι.

Το 1922 ο Πανελλήνιος Ποδοσφαιρικός Αγωνιστικός Όμιλος (ΠΠΑΟ) μετονομάζεται σε Παναθηναϊκός Ποδοσφαιρικός Αγωνιστικός Όμιλος (ΠΠΑΟ).

Το 1924 ο Παναθηναϊκός Ποδοσφαιρικός Αγωνιστικός Όμιλος (ΠΠΑΟ) μετονομάζεται σε Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος (ΠΑΟ) και προφανώς αναγνωρίζεται το 1925.

Συμπεράσματα για τα ψέματα των βάζελων

Το μόνο σίγουρο είναι ότι το σύνθημα "100 χρόνια Παναθηναϊκός" που χρησιμοποιήθηκε το 2008, απλά παραχαράσσει την ιστορία. Δεν μπορείς να επικαλείσαι τον Παναθηναϊκό του 1908, αφού τότε δεν υπήρχε κανένας Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος (αναγνωρίστηκε το 1925).

Δεν μπορείς να χρησιμοποιείς ως επετειακή φανέλα την πράσινη με το τριφύλλι, γιατί η ομάδα που λες ότι ιδρύθηκε το 1908 φορούσε ροζ. Η φανέλα έγινε πράσινη το 1910 και το τριφύλλι προστέθηκε το 1918.

Ο ΠΟΑ του 1908 δεν είναι ο σημερινός ΠΑΟ, αλλά κάποιος πρόγονός του. Ο σημερινός ΠΑΟ προέρχεται από τον ΠΠΟ του 1910, ο οποίος προήλθε από τα σπλάχνα του ΠΟΑ, αλλά ΠΠΟ και ΠΟΑ ήταν δύο διαφορετικοί σύλλογοι που έπαιζαν αντίπαλοι.

Ο ΠΟΑ έπαψε να υφίσταται το 1912, όταν συγχωνεύθηκε με τον ΠΣ Γουδί. Άρα η ομάδα που ιδρύθηκε το 1908 εξαφανίστηκε τέσσερα χρόνια μετά και το 1908 που αναγράφεται στο έμβλημα του ΠΑΟ είναι το έτος ίδρυσης μιας ομάδας που υπήρξε κάποτε στην Ελλάδα και όχι ενός οργανισμού που μετεξελίχθηκε στη συνέχεια.

Σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί να ταυτιστεί ο σημερινός ΠΑΟ και με τον ΠΟΑ και με τον ΠΠΟ, όπως και το παιδί δεν μπορεί να ταυτιστεί με τον γονιό του. Αλλιώς μιλάμε για δύο Παναθηναϊκούς...

Τι είναι λοιπόν αυτό που κάνουν οι βάζελοι; Καπηλεύονται την ιστορία των αθλητικών σωματείων που δημιουργήθηκαν από τις διάφορες ζυμώσεις του πρώτου τέταρτου του 20ου αιώνα.

Πάρα πολλές ομάδες προήλθαν από τέτοιου είδους ζυμώσεις, μεταξύ των οποίων και ο Ολυμπιακός. Απώτερος πρόγονος του Ολυμπιακού είναι ο Πειραϊκός Σύνδεσμος (ιδρύθηκε το 1894), το ποδοσφαιρικό τμήμα του οποίου συγχωνεύθηκε το 1922 με το αντίστοιχο της Πειραϊκής Ένωσης (ιδρύθηκε το 1909), για να δημιουργηθεί ο ΑΠΣ Πειραιώς.

Από την διάσπαση του ΑΠΣ Πειραιώς προήλθε το 1924 ο Ολυμπιακός Όμιλος Πειραιώς, ο οποίος μετεξελίχθηκε το 1925 στον Ολυμπιακό Σύνδεσμο Φιλάθλων Πειραιώς, δηλαδή στον σημερινό Ολυμπιακό.

Η διαφορά όμως είναι ότι ο Ολυμπιακός δεν καπηλεύεται την ιστορία και τις επιτυχίες ούτε του Πειραϊκού Συνδέσμου, ούτε της Πειραϊκής Ένωσης, ούτε του ΑΠΣ Πειραιώς, ούτε του Ολυμπιακού Ομίλου Πειραιώς. Επίσης, δεν προβάλλει ως έτος ίδρυσης ούτε το 1894, ούτε το 1909, ούτε το 1922, ούτε το 1924.

Γιατί ο σημερινός Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς υπάρχει από το 1925, όταν και ο Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος απέκτησε υπόσταση σύμφωνα με τα αρχεία της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού.

Αυτή είναι η διαφορά από τον σύλλογο που νομίζει ότι θα αποκτήσει μεγαλύτερη ιστορία και αίγλη πηγαίνοντας το έτος ίδρυσής του όσο πιο πίσω γίνεται. Είναι ο μοναδικός από τους σημερινούς μεγάλους αθλητικούς συλλόγους ο οποίος κάνει κάτι τέτοιο και αυτό φανερώνει - αν μη τι άλλο - κόμπλεξ.

Πάλι καλά που δεν διαλύθηκε ολόκληρος ο Πανελλήνιος με τη διάλυση του ποδοσφαιρικού του τμήματος από τον Καλαφάτη, αλλιώς σήμερα οι βάζελοι ίσως να διεκδικούσαν ως έτος ίδρυσης το 1891, όταν και ιδρύθηκε ο ιστορικός σύλλογος της Κυψέλης.

Πηγές: cyniscos.blogspot.com, thrylos.com

ΣΗΚΩ ΚΑΙ ΦΥΓΕ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ΜΠΑΡΤΖΩΚΑ από www.redsagainsthemachine.gr

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια, ούτε ιδιαίτερες αναλύσεις. 
 

- Όταν καταφέρνεις και χάνεις από τον δύο χρόνια άνεργο Ιβάνοβιτς, που κατέβηκε να σε αντιμετωπίσει με το Διαμαντάκο, τον Μποχωρίδη και τον Μπλουμ, σηκώνεσαι και φεύγεις μόνος σου. Mέχρι και ο Παναγιώτης Γιαννάκης ''υπομονή'' τον είχε πελάτη τον Ιβάνοβιτς, ενώ η Κάχα τότε είχε πολύ καλό ρόστερ.
 

- Όταν έχεις προαποφασίσει να κάνεις ένα ηλίθιο rotation και καταντάς να αποσύρεις τους παίκτες την στιγμή που ζεσταίνονται και βρίσκουν το χέρι τους, δεν είσαι προπονητής. Είσαι κάτι άλλο, για το οποίο δεν υπάρχει λέξη στην μπασκετική ορλογία. Γιατί δεν αποσύρθηκε μόνον ο Σπανούλης στο δεύτερο ημίχρονο, πάνω που άρχισε να σκοράρει. Το ίδιο ακριβώς έγινε με το Λοτζέσκι στο πρώτο ημίχρονο. Λες και τιμωρούνται οι παίκτες επειδή τα βάζουν.
 

- Όταν κάνεις ανάλυση στην παρουσίαση της ομάδος πριν λίγες μέρες για τους αθλητικούς ψηλούς που έχουμε πλέον και καταντάς να σε κάνει πουτάνα ο Μπατίστα που είναι 150 κιλά, γίνεσαι ανέκδοτο. Τον Καββαδά γιατί τον κράτησες στο ρόστερ κύριε Μπαρτζώκα; Δεν μπορούσε να μπει να βοηθήσει σήμερα, μαρκάροντας για λίγα λεπτά τον Μπατίστα;
 

- Όταν για μία ακόμη ΓΑΜΗΜΕΝΗ φορά βρίσκεσαι μπροστά στο σκορ στην τελευταία επίθεση του ματς, ο αντίπαλος έχει την κατοχή, έχεις φάουλ να δώσεις και δεν κάνεις φάουλ, είσαι για ΑΠΕΛΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ. Όχι απόλυση, ΑΠΕΛΑΣΗ. Το έκανες μία, δύο, τρεις, ΦΤΑΝΕΙ. Κοντέψαμε να μείνουμε εκτός final 4 το 2013 με την Έφες στην Κωνσταντινούπολη γι'αυτόν ακριβώς τον λόγο. Το παραμύθι ''εγώ δίνω εντολή για φάουλ, αλλά δεν με ακούνε οι παίκτες'', είναι για τα άγρια θηρία. Ποια είναι η δική σου δουλειά αν όχι να επιβάλλεσαι στους παίκτες; Τι γίνεται δηλαδή, ο καθένας θα κάνει ό,τι γουστάρει στην ομάδα;
 

- Όταν για μία ακόμη φορά δεν αναλαμβάνεις την ευθύνη μετά το τέλος του ματς, αλλά τα φορτώνεις όλα στους παίκτες, πώς περιμένεις μετά οι παίκτες να παίξουν και για εσένα; Πάλι έφταιγαν όλοι οι άλλοι εκτός από εσένα σήμερα κύριε Μπαρτζώκα;
 

Φυσικά, μερίδιο ευθύνης έχουν και οι παίκτες. Δεν γίνεται να χάνεις από αυτόν τον αστείο βάζελο και να φταίει μόνον ο προπονητής. Θα περιμέναμε για παράδειγμα από τον ''Ολυμπιακάρα'' κύριο Πρίντεζη να βγει και να βάλει πλάτη σήμερα για την ομάδα, αλλά αυτός ήξερε να βρίζει τον κόσμο που χαιρόταν με τον αποκλεισμό της Εθνικής του Σωλήνα. Για τον Ολυμπιακό που τον χρυσοπληρώνει, δεν έχει πλάτη. Για την Εθνική, έχει βρισίδια προς τον κόσμο. Σωστά ρε ''Ολυμπιακάρα'' Πρίντεζη; Ευθύνη έχουν όλοι οι παίκτες, μηδενός εξαιρουμένου, για το σημερινό απερίγραπτο χάλι. Οι παίκτες όμως δεν μπορούν να φύγουν τώρα. Ο προπονητής μπορεί να φύγει. Στο κάτω κάτω της γραφής
 

ΜΕ ΑΛΛΟΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΠΕΤΟΥΣΑΝ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ.
 

Στηρίξαμε τον Μπαρτζώκα, πολλές φορές κόντρα σε όλους εδώ μέσα και εκεί έξω, παρά τις ενστάσεις που είχαμε για το κοουτσάρισμα και τη διαχείριση που έκανε στα ματς. Μέχρι και βιντεάκι του είχαμε βγάλει πριν το Λονδίνο, για να παραδειγματιστεί από αυτό που έκανε ο Ίβκοβιτς το 1997 (όταν και δεν διέλυσε την ομάδα του Ιωαννίδη, με αποτέλεσμα να κάνουμε τρεμπλ) και να κάνει το ίδιο με την έτοιμη ομάδα του Ίβκοβιτς που παρέλαβε.
 

 

Αν όπως λέει είναι Ολυμπιακός, πρέπει να σηκωθεί και να φύγει μόνος του. Όχι να περιμένει την απόλυση της ΚΑΕ. Υπάρχει όριο στην αποτυχία και στην ''κακή βραδιά'', που μπορεί να συμβεί σε όλους. Δεν ξέρω αν η λύση θα είναι ο (μέγας ως παίκτης και απόλυτα επιτυχημένος ως προπονητής στο πρόσφατο Μουντομπάσκετ με την Εθνική Σερβίας) Σάσα Τζόρτζεβιτς, όπως ακούγεται. Ξέρω ότι με αυτόν τον προπονητή που λέγεται Γιώργος Μπαρτζώκας, αυτή η ομάδα δεν γίνεται να συνεχίσει την χρονιά. Του το είπε και ο κόσμος που βρέθηκε στο ΣΕΦ πριν λίγες ώρες.

 

Kρίμα τα καλά λόγια που σου αφιερώναμε ρε Γιώργο...
 

 

Υ.Γ. 1 Λάθη κάνουν όλοι και εκ των πραγμάτων η επιλογή Μπαρτζώκα αποδείχθηκε λανθασμένη. Το να το πεις αυτό και να μείνεις εκεί, αποδίδοντας την ευθύνη στους κυρίους ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥΣ, είναι δικαιολογημένο. Το να αρχίζεις όμως να πετάς χολή προς τους αναμορφωτές του τμήματος, που έχουν ξοδέψει 2-3 καράβια ως τώρα για τον Θρύλο μας, είναι ΑΣΤΕΙΟ. Καταλαβαίνω την πίκρα του κόσμου, αφού κι εγώ ακόμη δεν μπορώ να ηρεμήσω, όμως υπάρχουν όρια σε αυτά που ακούγονται και γράφονται εκεί έξω. Καμία χρονιά δεν τελείωσε. Με τους ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥΣ μπροστάρηδες θα φτιάξουμε μία ακόμη ομαδάρα, που θα γονατίσει όλη την Ευρώπη. Εκτός αν όλοι αυτοί που βρίζουν, γνωρίζουν τη διάδοχη κατάσταση σε ενδεχόμενη φυγή των προέδρων μας.
 

Υ.Γ. 2 Για τις ψευτομαγκιές του (τιμωρημένου υποτίθεται) κυρίου Γιαννακόπουλου και των υπαλλήλων της greenwin-Μπύρας 13, που για μία ακόμη φορά έστειλε τα επίλεκτα μέλη της στα επίσημα ενός αγώνα που διεξαγόταν (υποτίθεται) κεκλεισμένων των θυρών, θα τα πούμε αύριο. Eννοείται πως δεν χάσαμε εξαιτίας αυτών, αφού για την ήττα φταίμε μόνον εμείς, αλλά δεν γίνεται να αγνοήσουμε την στάση της ΚΑΕ ΠΑΟ, που νομίζει ότι το ελληνικό μπάσκετ είναι τσιφλίκι της.
 

Y.Γ. 3 Ιάκωβε Φιλιππούση, ωραία μετάδοση έκανες ρε. Τα συγχαρητήριά μας σε εσένα και στο αφεντικό σου, το γαύρο Μίνωα Κυριακού. Σε περιμένουμε στο ΣΕΦ να κάνεις μετάδοση κι εκεί, παρέα με την άλλη πουτάνα, τον κύριο Χατζηγεωργίου. Πού κατήντησε ο ΑΝΤ1 όμως ε; Παλιότερα έτρωγε πέσιμο από τα βαζέλια, επειδή το θεωρούσαν ''γαυροκάναλο''.
 

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ 20-10-1997
 

 

Τώρα ακούμε να πανηγυρίζονται τα καλάθια του βάζελου σε ματς κόντρα στον Ολυμπιακό. Μπράβο κύριε Κυριακού και εις ανώτερα.
 

Υ.Γ. 4 Πλησιάζει 6 η ώρα και ακόμη να παραιτηθεί ο Μπαρτζώκας. Τελείωνε Γιώργο, αρρωστήσαμε...

Αναπαραγωγή από http://www.redsagainsthemachine.gr/articles/141010/siko-kai-fyge-monos-soy-mpartzoka

ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ: ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ 07/12/2013

Συνέντευξη Ζιοβάνι στην ΝOVA

Αναλυτικά η συνέντευξη του Ζιοβάνι στην τηλεόραση της Nova:

Για την... άγνωστη Ελλάδα: "Δεν είχα καμία πληροφορία. Από τη στιγμή όμως που μου τηλεφώνησαν άρχισα να συγκεντρώνω πληροφορίες. Δε γνώριζα τίποτα για το ελληνικό πρωτάθλημα. Ειλικρινά δεν ήξερα τίποτα. Εδώ με έφερε ο Θεός. Στην πραγματικότητα δεν ήθελα να έρθω εδώ, αλλά τελικά ο Θεός μού έδειξε το δρόμο, με καθοδήγησε να έρθω εδώ πέρα. Και τελικά ήταν έξι χρόνια υπέροχα αυτά που έζησα εδώ".

Για την πίεση του επαγγελματία ποδοσφαιριστή: "Για κάθε παίκτη που αγοράζει μία ομάδα υφίσταται η πίεση. Γιατί η τιμή είναι υψηλή. Είχα όμως ήδη αυτή την ευθύνη. Γνώριζα ήδη όταν έφτασα εδώ, ότι ο Ολυμπιακός είναι μεγάλη ομάδα, ότι έχει πολλούς οπαδούς. Γνώριζα λοιπόν ότι η πίεση θα ήταν έντονη. Ο παίκτης όμως πρέπει να έχει τη δυνατότητα να εργαστεί σκληρά για να αποδείξει πως αξίζει όσα επένδυσε σε αυτόν η ομάδα. Αυτό ισχύει για κάθε παίκτη που προέρχεται από μεγάλη ομάδα. Για τους οπαδούς, για τον πρόεδρο, για όλους τους παίκτες. Ολοι μοιράζονται αυτή την ευθύνη. Είχα στο μυαλό μου ότι έπρεπε να βάλω τα δυνατά μου και χάρη στον Θεό τα πάντα εξελίχθηκαν κανονικά".

Για όσα έζησε στην Ελλάδα: "Ημουν πολύ ευτυχισμένος εδώ. Σε επίπεδο προσδοκιών νομίζω ότι στάθηκα στο ύψος όσων επένδυσαν σε μένα. Η υποδοχή μου στο αεροδρόμιο ήταν εντυπωσιακή. Δεν περίμενα να είναι μαζεμένοι τόσοι οπαδοί. Με περίμεναν εκεί. Για μένα ήταν πολύ μεγάλη έκπληξη. Από εκείνη τη στιγμή ένιωσα ότι ερχόμουν σε μία ομάδα για την οποία θα είχα την ευθύνη να κερδίσω τίτλους. Τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν κανονικά και ο Θεός με ευλόγησε όσο έπαιζα εδώ.

Μου χάρισε πολλούς τίτλους. Ηταν έξι χρόνια κατά τα οποία πέρασα καλά. Είχα αμφιβολίες, δεν ήθελα να έρθω στην Ελλάδα. Προσευχήθηκα στον Θεό κι Εκείνος, μέσω δύο ατόμων μίλησε στην καρδιά μου και με έπεισε να έρθω".

Για το παιχνίδι που τον σημάδεψε και την καθημερινότητα στον Ολυμπιακό: "Από τον Ολυμπιακό έχω μόνο καλές αναμνήσεις. Το παιχνίδι που σημάδεψε την παραμονή μου στην Ελλάδα ήταν ένα πολύ δύσκολο ματς για το Champions League. Ηταν ένα ματς με τη Ρεάλ Μαδρίτης που ήταν ο αντίπαλός μου στην Ισπανία. Σημαντικό παιχνίδι. Ηταν εξαιρετικό που έβαλα τα δύο γκολ και έδειξα στους οπαδούς ότι είχα έρθει στην ομάδα με ένα μοναδικό στόχο.

Να κερδίσουμε τίτλους. Και αυτό κάναμε. Τον πρώτο χρόνο ήμουν ένας παίκτης που σεβάστηκε τους προπονητές μου. Πάντα είχα καλές σχέσεις με όλους τους επαγγελματίες. Με τους προπονητές, με τους βοηθούς, με τους παίκτες. Και ο προπονητής θέλει να κερδίσει. Ο παίκτης δεν πρέπει να ανακατεύεται πολύ στα δικά του θέματα. Αυτός πρέπει να παίξει το ρόλο του, να προπονείται και να παίζει καλά. Εδώ στην Ευρώπη δεν "αγγίζουν" τόσο τον προπονητή. Στη Βραζιλία, όμως, χάνεις δύο, τρία παιχνίδια και αμέσως αλλάζουν προπονητή. Αρχικά μου έκανε μεγάλη εντύπωση, γιατί έπαιζα μία ζωή στη Βραζιλία και ήξερα ότι έτσι γίνονταν όλα. Όχι στην Ευρώπη όμως. Εδώ διαφέρει. Οι ομάδες διαλέγουν προπονητή και τον κρατούν όλη τη σεζόν".

Για την ιδιαιτερότητα των επιθετικών: "Θεωρώ ότι σε όλες τις ομάδες ξεχωρίζουν οι επιθετικοί. Αυτό είναι φυσιολογικό. Εγώ όμως βλέπω... Πάντα ήμουν παίκτης που ποτέ δεν ξεχώριζε τον οποιονδήποτε. Ο καθένας φέρει τη δική του ευθύνη.

Όλοι μας είμαστε, όπως λέμε στη Βραζιλία μέσα στο ίδιο καράβι. Πάντα όλοι εργαζόμαστε ώστε όλη η ομάδα να πάει καλά. Όχι μόνο ένας παίκτης. Πιστεύω ότι αυτοί οι παίκτες ήταν πάντα σημαντικοί για την ομάδα. Είναι, ας πούμε, η ραχοκοκαλιά της όπως λέμε στη Βραζιλία. Πιστεύω ότι όντως υπάρχουν παίκτες που είναι ο καθρέφτης της ομάδας. Εγώ ήρθα απλά για να προστεθώ σ' αυτούς".

Για τον τραυματισμό του: "Νομίζω ότι η αποχή από το σπορ για έναν επαγγελματία είναι άσχημη, ειδικά όταν τραυματίζεται. Εγώ ήμουν συνέχεια στο γήπεδο, στις προπονήσεις. Σταμάτησα για πέντε μήνες. Πιστεύω λοιπόν ότι στη ζωή ενός αθλητή είναι πολύ δύσκολο να σταματά να αγωνίζεται, αλλά και αυτό είναι μέρος της ζωής του.

Παλεύοντας για καλή απόδοση είναι πιθανό κάποιος να τραυματιστεί. Δυστυχώς, αυτό ακριβώς συνέβη και σε μένα. Είχα όμως τη δύναμη της θέλησης για να τα ξεπεράσω όλα. Επρόκειτο για μία φάση πραγματικά, όπως είπες κατά την οποία ανακάλυψα ότι οι οπαδοί με αγαπούσαν πολύ. Στο νοσοκομείο, μάλιστα, έλαβα πολλά δώρα. Είδα ότι οι οπαδοί ήταν πραγματικά δίπλα μου, με αγαπούσαν. Ήρθαν άνθρωποι που γνώριζα ελάχιστα. Όπως ο Λουσιάνο που με βοήθησε πολύ και ερχόταν συνέχεια στο νοσοκομείο. Κι εκείνος έκανε πάντα τη μετάφραση. Με έπαιρνε από το ξενοδοχείο και με πήγαινε στην προπόνηση και με φρόντιζε. Πραγματικά σε τέτοιες ώρες μαθαίνεις ότι σε αγαπάει η ομάδα".

Για τον Ολυμπιακό στην Ευρώπη: "Σίγουρα ο Ολυμπιακός ήταν πάντα μεγάλη ομάδα. Η δυσκολία μας όμως ήταν τα παιχνίδια εκτός έδρας. Ποτέ δεν κερδίσαμε ματς εκτός έδρας. Όταν πας όμως στο Τσάμπιονς Λιγκ και δε νικάς εκτός έδρας είναι πολύ δύσκολο να πάρεις καλή θέση. Δυστυχώς δεν παίζαμε εκτός έδρας όπως παίζαμε εντός έδρας. Ακόμα και αν κερδίζαμε. Ήταν επομένως πολύ δύσκολο να πετύχουμε καλή κατάταξη χωρίς νίκες εκτός έδρας".

Για το γκολ με τον ΠΑΟΚ στο ΟΑΚΑ όπου "έσκαψε" τη μπάλα: "Ναι τη θυμάμαι εκείνη τη φάση, ήταν κίνηση που ξεκίνησε από τα αριστερά, "έκοψα" τη μπάλα, απέφυγα τον αμυντικό, είδα τον τερματοφύλακα εκτός εστίας και πέτυχα το γκολ".

Για το γκολ με τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο για το Κύπελλο και γενικότερα τα ντέρμπι: "Μου έχει μείνει στη μνήμη εκείνο το γκολ, ήταν ο Νινιάδης που μου είχε δώσει την πάσα, εγώ ήρθα από πίσω, ήμουν έτοιμος, πήρα την πάσα και πέτυχα το γκολ. Ήταν ένα πολύ σημαντικό ματς, το θυμούνται όλοι οι φίλαθλοι αφού είχαμε νικήσει με 4-1, τέτοιο σκορ σε ντέρμπι είναι πολύ σπάνιο. Σε όλες τις χώρες τα ντέρμπι είναι σπουδαία υπόθεση, στη Βραζιλία υπάρχουν αρκετές μεγάλες αναμετρήσεις, στην Ισπανία το Μπαρτσελόνα-Ρεάλ έχει παγκόσμια απήχηση, επομένως ούτε εδώ στην Ελλάδα θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, όλοι γνωρίζουν την αντιπαλότητα των ομάδων, για τους φιλάθλους μια νίκη σε ντέρμπι είναι πάντα ιδιαίτερη.

Όταν φεύγεις νικητής από τέτοιο ματς, το κλίμα είναι εξαιρετικό, αποκτάς μεγάλη αυτοπεποίθηση, οι αντίπαλοι τρέφουν μεγαλύτερο σεβασμό για τη δουλειά σου και αυτό πάντα είναι καλό. Τα ντέρμπι είναι παντού ίδια, σίγουρα η αναμέτρηση Μπαρτσελόνα-Ρεάλ έχει παγκόσμιο αντίκτυπο λόγω της υπερπροβολής από τα ΜΜΕ, αλλά και εδώ την ίδια κατάσταση βιώνουμε. Ίσως να μην απασχολεί όλο τον κόσμο, αλλά εντός της χώρας οι φίλαθλοι έχουν τις ίδιες προσδοκίες. Είναι δύσκολο να είσαι μέλος μιας ομάδας, να την αγαπάς και μετά να γίνεσαι αντίπαλός της. Πρέπει να συμβεί κάτι πολύ έντονο. Εγώ πάντως δεν θα μπορούσα να το κάνω. Από τη στιγμή που έπαιξα 6 χρόνια στον Ολυμπιακό, το να πάω στον Παναθηναϊκό θα ήταν σα να πρόδιδα τη γυναίκα μου".

Για το κομπλιμέντο του Άγγελου Αναστασιάδη: "Θυμάμαι εκείνο το συμβάν. Η πρώτη φορά που μου έκανε κοπλιμέντο ένας προπονητής. Είχε συμβεί μετά το δεύτερο γκολ μου. Στο ίδιο ματς είχα πετύχει ένα από τα καλύτερα γκολ της ζωής μου, είχα σκοράρει λίγο πιο κάτω από τη σέντρα του γηπέδου. Εάν έπρεπε να διαλέξω το πιο όμορφο γκολ μου, θα διάλεγα εκείνο στον αγώνα του Κυπέλλου με τον Ηρακλή".

Η αξία της ασίστ: "Πιστεύω ότι πάντα είναι σημαντικά τα γκολ. Και μια καλή ασίστ όμως έχει τη δικιά της αξία. Πάντα ήμουν παίκτης που μου άρεσε πολύ να αφήνω στους συμπαίκτες μου να σημειώνουν γκολ. Ηταν και αυτό ένα δικό μου χαρακτηριστικό. Εξάλλου στην καριέρα μου έχω μοιράσει πολλές ασίστ".

Για τους φίλους του στον Ολυμπιακό: "Θέλω να είμαι δίκαιος, γιατί πάντα ήμουν άνθρωπος που δεν έκανε διακρίσεις στους παίκτες. Με τον Λουσιάνο και με τον Ριβάλντο ήμουν πιο δεμένος, επειδή είναι Βραζιλιάνοι. Έπαιζα και μαζί τους, με τον έναν στη Σάντος και τον άλλο στη Μπαρτσελόνα. Είμαι όμως άνθρωπος που θέλει να έχει καλές σχέσεις με όλους τους παίκτες. Μέσα σε αυτά έξι χρόνια βλέπαμε καθαρά μέσα στα γήπεδα. Δεν είναι θέμα αλαζονείας, αλλά ο Ολυμπιακός είναι μία μεγάλη ομάδα.

Και όταν πια "γνωριστήκαμε" στο γήπεδο έγιναν όλα πολύ εύκολα. Μιλήσαμε με τον Μαρσέλο για να στηρίξουμε τον Ριβάλντο. Ο Ριβάλντο ήταν ήδη έξι μήνες στη Βραζιλία χωρίς να παίζει. Μιλήσαμε με τον αντιπρόεδρο, τον κ.Λούβαρη. Ρωτήσαμε αν υπήρχε θέση για τον Ριβάλντο. Είπε πως ναι. Συζήτησαν οι δύο πλευρές. και η ομάδα του Ριβάλντο συμφώνησε. Είναι σπουδαίος άνθρωπος. Ήταν σαν αδερφός για μένα. Έζησα πολλά χρόνια μαζί του. Συχνάζαμε ο ένας στο σπίτι του άλλου. Είχαμε αποκτήσει μία εξαιρετική σχέση, είναι μεγάλος παίκτης, δεν χρειάζεται να προσθέσω κάτι παραπάνω".

Ο απολογισμός για την πορεία στον Ολυμπιακό: "Όταν ήρθα εδώ τον πρώτο χρόνο θεώρησα ότι θα έμενα εδώ για πολλά χρόνια. Έζησα στην Ελλάδα, στην Αθήνα. Είδα τη ζωή και εκτός γηπέδου. Η γυναίκα μου ήταν πολύ καλά. Δεν είχα λόγους να φύγω. Όταν νιώθεις καλά σε ένα μέρος, όταν νιώθεις αγαπητός, βλέπεις ξεκάθαρα τη στοργή του κόσμου. Δε θέλεις να φύγεις. Όταν αρχίζουν να περνούν πλέον τα πέντε χρόνια αποκτάς πλέον διαφορετικούς στόχους. Το θέμα δεν είναι πια τα λεφτά και η φήμη.

Ήθελα να γυρίσω στη Σάντος, που είναι μια ομάδα που αγάπησα πολύ. Μετά από 10 χρόνια μακριά από τη χώρα σου, αρχίζεις να νοσταλγείς την οικογένεια, τους φίλους σου. Γι' αυτό αποφάσισα να φύγω. Τα έκανα όλα. Πιστεύω ότι ο ρόλος μου ήταν να βοηθήσω την ομάδα, να κερδίσουμε τίτλους. Πραγματικά θα ήθελα να είχα μπορέσει να βοηθήσω περισσότερο στο Τσάμπιονς Λιγκ. Αυτό δεν το κατάφερα. Δυστυχώς. Η αλήθεια είναι πως θα ήθελα να μείνω ακόμη δύο χρόνια εδώ, δυστυχώς δεν κατέστη δυνατόν αφού έλειπα ήδη 10 χρόνια από τη Βραζιλία. Ήθελα να απολαύσω λίγο ακόμα το βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο, κατάφερα να το κάνω για 3 χρόνια, ήταν προσωπική επιλογή μου.

Είμαι ευγνώμων που έπαιξα εδώ, ήμουν ευτυχισμένος. Ακόμη και τώρα όταν επιστρέφω εδώ, νιώθω την ίδια αγάπη, την ίδια στοργή από τον κόσμο, αλήθεια δεν μπορώ να το εξηγήσω. Ακόμη θυμάμαι πως στην άφιξη μου στην Ελλάδα αρκετοί είχαν ανέβει στο αυτοκίνητο και ζητωκραύγαζαν, επίσης ύστερα από ένα ματς που δεν θυμάμαι, όταν είχα βγει στο δρόμο, ο κόσμος με "έκλεινε" με το αυτοκίνητο του και μου ζητούσε αυτόγραφα! Όλες αυτές οι κινήσεις ήταν ενδείξεις αγάπης, ήταν απόδειξη της στοργής με την οποία με περιέβαλε ο κόσμος. Έχω φίλους, όπως το Μαρσέλο, που μένουν εδώ. Μιλάμε συχνά, έστω μία φορά το μήνα και με ενημερώνει για όλα. Και στη Βραζιλία βέβαια έχω φίλους τώρα που έκανα εδώ και με βοήθησαν πολύ. Εντός και εκτός γηπέδου. Και θέλω να διατηρήσω αυτές τις φιλίες, γιατί αυτά είναι που έχουν σημασία στη ζωή μας. Οι τίτλοι φεύγουν, όλα φεύγουν, μόνο η φιλία μένει. Έχω ανθρώπους στη Βραζιλία, τα παιδιά μου. Έχω μία ρουτίνα εκεί και δεν μπορώ να μείνω περισσότερο καιρό εδώ. Για μένα δεν είναι εύκολο να έρχομαι κάθε χρόνο εδώ. Δυστυχώς δε γίνεται".

Για τη Μπαρτσελόνα: "Νομίζω το όνειρο κάθε Βραζιλιάνου παίκτη είναι να παίξει σε μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα. Η Μπαρτσελόνα ήταν το όνειρό μου. Και τα πράγματα ήρθαν όπως τα ήθελα. Κι εκεί κατάφερα να κατακτήσω σημαντικούς τίτλους, είναι τίτλοι που έχουν γραφτεί στην ποδοσφαιρική ιστορία, οπότε είμαι πολύ χαρούμενος που αγωνίστηκα σε αυτή την ομάδα. Με παίκτες επιπέδου Ρονάλντο εκεί, είναι δύσκολο για την ομάδα και τον προπονητή να κάνει επιλογές. Ο προπονητής όμως πρέπει να ξέρει να χειρίζεται όλους αυτούς τους παίκτες. Πάντα γίνεται rotation, ακόμη κι έτσι όμως είναι αρκετά περίπλοκο, γιατί υπάρχουν διεθνείς παίκτες με διαφορετικές εθνικότητες. Πρέπει να είσαι προσεκτικός στις επιλογές σου, αλλιώς θα έχεις πρόβλημα. Τα τρία χρόνια όμως που έμεινα εκεί μου έδιναν ευκαιρίες και πάντα σκόραρα. Σημασία έχει να βοηθάς την ομάδα".

Για τον Γουαρδιόλα και τον Μουρίνιο: "Είχα εξαιρετική σχέση με τον Πεπ Γουαρδιόλα, στα αποδυτήρια πάντα ήμασταν δίπλα, αλλά και στον αγωνιστικό χώρο είχαμε καλή συνεννόηση. Θα έλεγα πως συντονιζόμασταν άριστα, πολλές φορές μου έδινε έτοιμο γκολ, ήταν σπουδαίος παίκτης. Όλοι ξέραμε πως θα γινόταν καλός προπονητής, αφού ως ποδοσφαιριστής μας καθοδηγούσε από τον χώρο του κέντρου. Όλοι καταλάβαιναν πως ήταν γεννημένος ηγέτης. Ένας παίκτης που προερχόταν από τα σπλάχνα της ομάδας. Ίσως να μην περιμέναμε πως θα πετύχει όσα κατάφερε, αλλά ήμασταν σίγουροι πως θα γίνει μεγάλος προπονητής.

Ο Μουρίνιο ήταν βοηθός και μεταφραστής του Ρόμπσον, συναντιόμασταν πάντα μετά το γεύμα. Μιλούσε με εμάς τους Βραζιλιάνους, κουβεντιάζαμε, ήταν πολύ ευχάριστος άνθρωπος και επειδή μιλούσαμε την ίδια γλώσσα είχαμε ταιριάξει πολύ καλά, είχαμε φιλική σχέση. Η εξέλιξη του Μουρίνιο ήταν πραγματικά μία έκπληξη. Ποτέ δε σκεφτήκαμε ότι θα γίνει ο προπονητής που είναι σήμερα. Αρχικά ήταν ο διερμηνέας και μετά ο βοηθός του Φαν Γκάαλ. Στη συνέχεια άρχισε να συμμετέχει ενεργά στις προπονήσεις. Αργότερα βοηθούσε στην ανάλυση και έκανε τακτική, πιστεύω από εκείνη τη στιγμή άρχισε να εξελίσσεται ως προπονητής".

Για τον πανηγυρισμό του θεωρήθηκε προκλητικός από τον κόσμο της Ρεάλ σε γκολ εναντίον της: "Ήταν ένας ενστικτώδης πανηγυρισμός, γνωρίζω πως δεν ήταν και ο καλύτερος δυνατός, πάντως οι οπαδοί της Μπαρτσελόνα το χάρηκαν πολύ.

Ξέρω ότι δεν ήταν καλή ιδέα να πανηγυρίσω έτσι, αλλά το έκανα από ένστικτο. Επίσης προερχόμουν από τραυματισμό που με είχε αφήσει εκτός για 2 μήνες και γύρισα με μεγάλη διάθεση για να σκοράρω. Και τελικά αυτό συνέβη. Έχεις πάθος όταν δίνεις τη νίκη σε ένα τέτοιο ντέρμπι, πόσο μάλλον όταν είσαι ξένος παίκτης. Ήταν ένα όνειρό μου να σκοράρω ως παίκτης της Μπαρτσελόνα εναντίον της Ρεάλ. Σκεφτείτε πως όταν γύρισα στη Βαρκελώνη ο κόσμος με αγκάλιαζε εξαιτίας των γκολ που έχω πετύχει εναντίον της Ρεάλ".

Για την καλύτερη σεζόν με τη Μπαρτσελόνα: "Η καλύτερη σεζόν ήταν η 1997-98, τότε κατακτήσαμε το νταμπλ, ενώ είχα την τύχη να πετύχω το γκολ που μας έδωσε μαθηματικά το πρωτάθλημα απέναντι στη Σαραγόσα στο Καμπ Νόου. Εκείνη η σεζόν ήταν η καλύτερή μου με τη Μπαρτσελόνα".

Για τον καλύτερο συμπαίκτη του: "Δε μ' αρέσει να επιλέγω, γιατί πάντα είχα καλούς φίλους. Μιλούσα με όλους τους παίκτες, αλλά όπως είπα και προηγουμένως δέθηκα με τους Βραζιλιάνους.

Μιλάμε την ίδια γλώσσα, μας αρέσουν τα ίδια πράγματα. Ήμασταν πάντα με τον Ριβάλντο και τον Σόνι Άντερσον, καθώς με τον Γουαρδιόλα και τον Ρονάλντο. Κουβεντιάζαμε πολύ μαζί. Πολύ καλός άνθρωπος. Αν διαλέξω έναν θα ήμουν άδικος".

Για την Εθνική Βραζιλίας: "Για οποιονδήποτε παίκτη η κορύφωση της καριέρας του είναι η Εθνική. Για μένα ήταν ένα μεγάλο όνειρο που πραγματοποιήθηκε. Εκείνη την εποχή πολλοί σπουδαίοι παίκτες ήταν στην Εθνική ομάδα, οπότε ήταν πολύ σημαντικό για μένα να είμαι μέλος της. Είδα να παίζουν ο Ρομάριο και ο Ρονάλντο. Αυτοί οι δύο ήταν παίκτες άνω του μέσου όρου. Είχα την ευτυχία να αγωνιστώ στο πλευρό τους".

Η αγάπη του για το βόλεϊ: "Έπαιξα πολλά χρόνια βόλεϊ. Από τα 15 ως τα 18 μου έπαιζα συνέχεια βόλεϊ. Σε μερικούς φίλους στην επαρχία άρεσε αυτό το σπορ. Ήταν ένα άθλημα που μου άρεσε κι εμένα πολύ. Και συμπεραίνω ότι παίζω καλύτερα βόλεϊ παρά ποδόσφαιρο. Η Εθνική με αρχηγό τον Ζίμπα κέρδισε πολλούς τίτλους. Το χρυσό στους Ολυμπιακούς της Αθήνας. Ο Θεός όμως ξέρει τι κάνει. Με έστρεψε στο ποδόσφαιρο. Και το βόλεϊ όμως είναι ένα παιχνίδι που μου αρέσει πολύ. Ας πούμε ότι το ένα άθλημα είναι η γυναίκα μου, αλλά μου αρέσουν και τα δύο αθλήματα.

Το βόλεϊ στη Βραζιλία είναι το δεύτερο αγαπημένο άθλημα του κόσμου. Διότι και σε αυτό κερδίζουμε πολλούς τίτλους σε πρωταθλήματα και Ολυμπιάδες. Είναι σημαντικό να σου αρέσουν διάφορα αθλήματα. Για να δουν και οι νέοι ότι δεν υπάρχει μόνο το ποδόσφαιρο. Υπάρχουν και λιγότερο γνωστά σπορ. Το βόλεϊ με τόσους τίτλους έχει εξελιχθεί πολύ στη Βραζιλία".

Για την προσαρμογή στην Ελλάδα: "Δε γίνεται να μην την αγαπήσεις, γιατί, όπως η Βραζιλία, έχει ήλιο. Το κλίμα είναι πολύ καλό. Η διατροφή είναι πολύ καλή, οπότε δεν υπάρχει λόγος να μην προσαρμοστείς άμεσα σε αυτήν τη χώρα".

Για το ξεκίνημα του στο ποδόσφαιρο και το τέλος της καριέρας του: "Στη μητέρα μου δεν άρεσε πολύ η ιδέα μου να γίνω ποδοσφαιριστής γιατί έπρεπε να διακόψω τις σπουδές μου. Φοιτούσα σε μία τεχνική σχολή. Δεν της άρεσε πολύ.

Ο πατέρας μου όμως πάντα με στήριζε, γιατί κι εκείνου του άρεσε πολύ το ποδόσφαιρο. Οπότε παράτησα τις σπουδές που είχα ήδη ξεκινήσει για να γίνω επαγγελματίας. Τότε δεν υπήρχε η ευκολία που υπάρχει σήμερα στη Βραζιλία. Σήμερα έχεις πολλές επιλογές. Τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα για να διαλέξουν άθλημα. Τη δική μου εποχή ήταν λίγο πιο δύσκολα. Τότε υπήρχε μόνο το ποδόσφαιρο γιατί ήταν ένα άθλημα πιο εύκολο. Έπαιζες με μία μπάλα. Και παλιότερα ο κόσμος δεν είχε τόσα χρήματα για να ασχοληθεί με άλλο άθλημα.

Η περίπτωσή μου όμως ήταν καλή. Δεν πείνασα ποτέ. Ο πατέρας μου έφερνε φαγητό στο σπίτι. Εγώ πάντα πήγαινα σχολείο. Δεν πέρασα τόσο άσχημα. Τότε μελετούσαμε για διάφορα, όχι ποδόσφαιρο όμως. Γιατί δεν έβλεπαν το ποδόσφαιρο τότε με καλό μάτι. Σήμερα όμως είναι πιο εύκολα για έναν παίκτη. Είναι πιο εύκολο να γίνεις ποδοσφαιριστής. Οι γονείς λένε ότι έτσι θα πλουτίσει το παιδί τους. Δεν είναι όμως πάντα έτσι. Δημιουργούν ψευδαισθήσεις στο παιδί τους. Για μένα όμως αυτή η φάση ήταν πολύ σημαντική και πρέπει να ευχαριστήσω μόνο τον Θεό. Ο Πελέ ουσιαστικά με βοήθησε οικονομικά. Γιατί η Σάντος δεν είχε όλα τα χρήματα για να με αποκτήσει από την Τούνα Λουζ. Γι' αυτό και κάλυψε, πιστεύω, το 50% της τιμής. Επένδυσε σε μένα και δόξα τω Θεώ όλα πήγαν καλά.

Λίγες φορές τον συνάντησα. Περισσότερο έκανα παρέα με το γιο του τον Εντίνιο που ήταν τερματοφύλακας. Με τον ίδιο όμως μίλησα λίγες φορές. Όταν όμως βρισκόμασταν με ενθάρρυνε και μου έδινε καλές συμβουλές. Όταν κατοικείς σε εκείνη την πλευρά της Βραζιλίας, στα βορειοανατολικά ονειρεύεσαι να πας σε μια μεγάλη ομάδα. Δεν έχει σημασία σε ποια. Για μένα ήταν η Σάντος. Ευτυχώς, ήταν μία ομάδα που μ' άρεσε πολύ. Και επιπλέον οι οπαδοί της πάντα μου έδειχναν μεγάλη αγάπη. Θέλω να τους ευχαριστήσω θερμά. Η Μόζι Μιρίμ είναι ένα διαφορετικό κεφάλαιο στη ζωή μου. Εγώ τότε είχα να παίξω έξι μήνες. Ήταν τότε που ανέλαβε την ομάδα ο Ριβάλντο και γενικός διευθυντής ήταν ο Σέζαρ Σαμπάιο με τον οποίο είχα παίξει στο παγκόσμιο κύπελλο του '98. Ο Σέζαρ μου τηλεφώνησε και μου πρότεινε να πάω εκεί. Να παίξω στο πρωτάθλημα Παουλίστα. Το σκέφτηκα, μίλησα με τη γυναίκα μου και συμφωνήσαμε ότι είναι μια καλή επιλογή. Σκεφτήκαμε ότι ήταν ιδανική στιγμή να φύγω. Το πρωτάθλημα Παουλίστα είναι πολύ καλή διοργάνωση. Καλά δομημένο και κάπως έτσι το αποφάσισα".

Με μια λέξη:

Ολυμπιακός: Ένα όνειρο.

Πρόεδρος Κόκκαλης: Σπουδαίος άνθρωπος.

Ριβάλντο: Αδερφός.

Μπαρτσελόνα: Μία σπουδαία στιγμή.

Ρεάλ Μαδρίτης: Αντίπαλος.

Παναθηναϊκός: Παναθηναϊκός; Δεν έχω λόγια. Δεν υπάρχει.

Οι οπαδοί του Ολυμπιακού: Μεγάλη αγάπη.

Βραζιλία 2014: Γιορτή.

Το "ευχαριστώ" στον κόσμο του Ολυμπιακού:

"Να ευχαριστήσω για αυτά τα έξι χρόνια που ήμουν εδώ σε αυτή την τόσο μεγάλη ομάδα. Μόνο να ευχαριστήσω. Δεν έχω λόγια να εκφραστώ. Όλη αυτή η αγάπη, η στοργή, ακόμα και τώρα που σταμάτησα κι έρχομαι στην Ελλάδα λαμβάνω αυτή την αγάπη. Και στα κοινωνικά δίκτυα του ίντερνετ με υποστηρίζουν. Θέλω μόνο να τους ευχαριστήσω. Και στο facebook πάντα λαμβάνω μηνύματα αγάπης και με ευχαριστεί πολύ. Εδώ πέρασα τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου ως επαγγελματίας, ως άτομο. Έζησα καλά με τη γυναίκα μου. Τα καλύτερα τα έζησα στην Ελλάδα".

Βαλβέρδε και Ριβάλντο οι κορυφαίοι σύμφωνα με τον Τοροσίδη

Ο πρώην αρχηγός του Ολυμπιακού μίλησε στον Τύπο της Ιταλίας για το νέο κεφάλαιο της καριέρας του, κάνοντας και μία αναδρομή για όλα όσα έχει ζήσει μέχρι τώρα ως ποδοσφαιριστής.

Αναλυτικά η συνέντευξη του Βασίλη Τοροσίδηστην ιταλική ιστοσελίδα "ilromanista.it":

Ήρθες από την Ελλάδα που βρίσκεται σε κρίση…

"Ανήκω σε μία κατηγορία προνομιούχων παικτών. Δεν έχω επηρεαστεί όπως η πλειονότητα του κόσμου. Η κρίση είναι σοβαρή. Δεν είναι ένα πρόβλημα που αφορά πλέον μόνο τους χαμηλόμισθους ή τους συνταξιούχους. Πολύς κόσμος αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης και πεινάει. Η κατάσταση έχει γίνει χειρότερη τα τελευταία χρόνια".

Και στην Ιταλία υπάρχει κρίση…

"Ναι, αλλά δεν συγκρίνεται με αυτή στην Ελλάδα. Εγώ, όπως σας είπα, σαν ποδοσφαιριστής είμαι προνομιούχος".

Ήρθες στη Ρόμα σε περίοδο κρίσης για την ομάδα, με αλλαγή προπονητή. Σου πέρασε από το μυαλό να αλλάξεις θέση;

"Όχι, καθόλου. Για ποιο λόγο; Σκέφτηκα πως είναι φυσιολογικό. Έτσι είναι το ποδόσφαιρο και μου έχει ξανασυμβεί. Αυτά γίνονται στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Μπορεί να φύγει ένας συμπαίκτης σου, μπορεί να αλλάξει ο προπονητής, αλλά σημασία έχει να μην επηρεαστείς από τις αλλαγές".

Πώς ήταν ο Ζέμαν, από το λίγο που συνεργάστηκες μαζί του;

"Ήταν ένας προπονητής που έδινε έμφαση στην τακτική και ζητούσε να παίζουμε δυνατά. Σαν άνθρωπος ήταν ήρεμος".

Ο διάδοχός του, ο Αντρεατσόλι;

"Άλλαξε την τακτική της ομάδας αλλά πάντα με μέλημα την επίθεση. Νιώθω άνετα μαζί του, από όλες τις απόψεις".

Σου έχει ζητήσει κάτι συγκεκριμένο;

"Όχι".

Ποιος είναι ο πιο σημαντικός προπονητής που είχες στην καριέρα σου;

"Ο Ερνέστο Βαλβέρδε, τον οποίο είχα στην τελευταία μου σεζόν στον Ολυμπιακό. Είναι ένας άνθρωπος που έχει εικόνα για τα πάντα: τους παίκτες, την μπάλα, την τακτική. Και είναι πολύ καλός άνθρωπος. Απολάμβανε να δουλεύω μαζί του και να ανακαλύπτω στο ελληνικό ποδόσφαιρο πράγματα που δεν ήξερα".

Αν μιλάμε για προπονητές στην Ελλάδα, μένουμε στο όνομα του Ότο Ρεχάγκελ…

"Ό,τι και να πούμε είναι λίγο. Έγραψε ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο, έδωσε στους ποδοσφαιριστές αυτοπεποίθηση που δεν είχαν στο παρελθόν κι έδειξε το δρόμο για τη συνέχεια. Δεν μπορώ να περιγράψω όσα έχει προσφέρει".

Πού ήσουν όταν η Ελλάδα κατέκτησε το Euro 2004;

"Θυμάμαι τα πάντα. Ήμουν στο σπίτι μου στην Ξάνθη, εκεί όπου γεννήθηκε, με τους καλύτερούς μου φίλους. Το κλίμα ήταν εξαιρετικό".

Ποια ήταν η σημασία της νίκης αυτής για σας;

"Στην Ελλάδα μετά την 25η Μαρτίου και την 28η Οκτωβρίου, που είναι εθνικές μας εορτές, έχουμε πλέον και την 4η Ιουλίου".

Υπάρχει κάποια παρόμοια στιγμή;

"Όχι, αλλά για μένα ήταν μεγάλη στιγμή όταν πέτυχε το γκολ απέναντι στη Νιγηρία στο Μουντιάλ του 2010, ήταν η πρώτη μας νίκη σε Παγκόσμιο Κύπελλο".

Πώς βλέπουν τη Ρόμα στην Ελλάδα;

"Σαν σπουδαία ομάδα. Όμως αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον κόσμο".

Τη Λάτσιο;

"Τι ερωτήσεις είναι αυτές; Τι να απαντήσω; Η Ρόμα έχει στην Ελλάδα ιστορία και παράδοση. Έχουν παίξει εκεί παίκτες όπως ο Τότι, ο Μπατιστούτα, ο Αλνταΐρ, ο Μοντέλα…".

Πέρα από τον Τότι, ποιος είναι ο καλύτερος συμπαίκτης που είχες;

"Ο Ριβάλντο. Είναι ο κορυφαίος που έχω παίξει μαζί του στη Σούπερ Λίγκα".

Ποιο ήταν το είδωλό σου σαν παιδί;

"Δεν είχα κάποιο είδωλο. Απλώς έβλεπα όλους τους μεγάλους παίκτες και ήθελα να μαθαίνω από αυτούς. Δεν είχα κάποιο συγκεκριμένο πρότυπο. Εμπνεόμουν από τους πάντες".

Ποιος είναι ο κορυφαίος Έλληνας παίκτης όλων των εποχών;

"Ο Χατζηπαναγής. Έπαιζε στον Ηρακλή και ήθελε να μείνει για πάντα στην ομάδα αυτή. Κανείς δεν είχε το ταλέντο του".

Πώς είναι τα ντέρμπι του Ολυμπιακού με τον Παναθηναϊκό;

"Πριν από το Ρόμα-Λάτσιο είναι αυτό το ντέρμπι. Είναι το μεγαλύτερο παιχνίδι. Τα συναισθήματα είναι έντονα και το κλίμα εχθρικό".

Υπάρχουν κοινωνικές ή πολιτικές διαφορές ανάμεσα στις δύο ομάδες;

"Όχι, η διαφορά είναι στους τίτλους. Υπάρχει μία αντιπαλότητα με τον Ολυμπιακό, ο οποίος συνεχώς αυξάνει τους τίτλους του. Έχω θετική παράδοση στα ντέρμπι κι έχω σκοράρει".

Είναι και στο ντέρμπι της Ρώμης τα πράγματα όπως τα περίμενες;

"Ίσως στην Ελλάδα είναι πιο άγρια τα πράγματα. Στην Ιταλία υπάρχει παρουσία οπαδών και των δύο ομάδων, κάτι που απαγορεύεται για λόγους ασφαλείας στην Ελλάδα. Βλέπω όμως πολλές ομοιότητες μεταξύ Ελλήνων και Ιταλών, ειδικά με τους Ρωμαίους. Η ‘Curca Sud’ για παράδειγμα. Οι οπαδοί της Ρόμα έχουν τη θέρμη των Ελλήνων. Η ψυχολογία είναι πολύ σημαντική για έναν παίκτη κι έχω νιώσει τη ζεστασιά από τους οπαδούς μας".

Ξέρεις πως οι οπαδοί της Ρόμα έχουν αδερφοποιηθεί με αυτούς του Παναθηναϊκού;

"Ναι, το γνωρίζω".

Η Λάτσιο ισχυρίζεται πως έχει τα χρώματα της Ελλάδας. Έχουν ακόμη και σήμα τον αετό που τον αποκαλούν ‘Olympia’…

"Δεν έχουν σημασία τα χρώματα…".

Ποιοι είναι οι στόχοι σου με τη Ρόμα;

"Θέλω να καθιερωθώ στην ομάδα, να τη βοηθώ και να φτάσουμε όσο πιο ψηλά γίνεται".

Έχεις δεθεί περισσότερο με κάποιον συμπαίκτη σου;

"Με όλους τα πάμε καλά, αλλά περισσότερο κάνω παρέα με τον Ταχτσίδη λόγω και της κοινής γλώσσας".

Τι σου είπε για τη Ρόμα;

"Ότι υπάρχει πίεση στην ομάδα, αλλά πως πρόκειται για ένα σπουδαίο σύλλογο".

Πώς βλέπεις τα πράγματα από μέσα;

"Είναι μία δεμένη ομάδα. Που παλεύει με στόχο να πετύχει σπουδαία πράγματα. Στην προπόνηση υπάρχει πολύ καλό κλίμα και πρέπει να υπάρχει ενότητα".

Ποιο ήταν το πρώτο τηλεφώνημα που δέχτηκες μετά το γκολ που πέτυχες;

"Από την οικογένειά μου. Είμαι παντρεμένος και έχω μια μικρή κόρη. Έχω και τρία αδέρφια, που θα έρθουν για το ματς με την Πάρμα".

Ποια είναι για σένα ως ποδοσφαιριστή η σημασία της οικογένειας;

"Είναι μεγάλη. Ο πατέρας μου ήταν κοντά μου από τότε που άρχισα να παίζω ποδόσφαιρο. Άρχισα στα 7-8 σε μία ομάδα της Ξάνθης".

Ποιες είναι οι βλέψεις σου για τη Ρόμα; Όλοι μιλούν για την τρίτη θέση…

"Η Ρόμα πρέπει να διεκδικεί τη θέση της στο Champions League. Έχει τους παίκτες, τη δυνατότητα και την επιθυμία να το πετύχει".

Ξέρεις πως υπάρχει κι ένας τελικός Κυπέλλου ενόψει…

"Ναι, αλλά πρέπει πρώτα να φτάσουμε εκεί".

Αν έπρεπε να διαλέξεις, θα προτιμούσες το Κύπελλο ή την τρίτη θέση;

"Και τα δύο. Αλλά αν έπρεπε να διαλέξω ένα από τα δύο, θα επέλεγα το Κύπελλο, γιατί είναι ένα τρόπαιο".

Έκανες ντεμπούτο στο Champions League με τη Λάτσιο. Ίσως αυτό να είναι σημάδι…

"Ίσως…".

Θες να στείλεις ένα μήνυμα στον κόσμο της Ρόμα;

"Να συνεχίσουν να είναι αυτοί που είναι".

Ποιο είναι το καλύτερο παιχνίδι που έχεις παίξει;

"Ο τελικός Κυπέλλου με την ΑΕΚ, που έληξε 4-4 και τον κερδίσαμε στα πέναλτι".